Zo’n 46 jaar later is hij ambassadeur in Nederland. Door de coronacrisis zijn het niet de makkelijkste tijden. Hoe is dat voor een diplomaat die het toch van het netwerken en sociale contacten moet hebben? En hoe staat het ervoor met de Nederlands-Israëlische betrekkingen? Standwithus vond het tijd voor een interview.

Uiteraard werden tijdens dit interview alle coronamaatregelen nageleefd.

• Om maar meteen te beginnen met de COVID-19 crisis. Hoe heeft u deze ervaren en wat zijn de belangrijkste verschillen tussen de Nederlandse en Israëlische aanpak?

Israël was een van de eerste westerse landen waar het coronavirus opdook. De regering kwam snel met harde maatregelen zoals het sluiten van de grenzen. We hebben inmiddels twee lockdowns achter de rug en een derde lockdown is niet ondenkbaar. In tegenstelling tot Nederland had Israël tijdens de eerste golf relatief weinig dodelijke slachtoffers. We dachten dat dit door de goede gezondheidszorg kwam maar tijdens de tweede golf ging het alsnog snel omhoog. Op een of andere manier sprong het toen makkelijker over naar kwetsbare groepen. In Nederland was het andersom. Dit laat zien dat we weinig van het virus weten en hoe het zich gedraagt. Zowel Nederland als Israël hebben nu te maken met de sociaaleconomische gevolgen. Onze economieën liggen voor een groot deel plat. Kinderen kunnen niet naar school en mensen moeten nog steeds rekeningen betalen. Dat is de uitdaging waar Nederland, Israël en nog veel meer landen nu iets aan moeten doen.

• Wat zijn verschillen in de Nederlandse en Israëlische aanpak?

De Nederlandse aanpak was in eerste instantie minder rigoureus. Dat is minder vreemd dan het lijkt. Nederlanders zijn een stuk gedisciplineerder dan Israëliërs en luisteren beter naar aanwijzingen van de overheid. Israëliërs zijn over het algemeen emotioneler. In Israël komen we bovendien vaker samen in sociaal verband en is er ook meer fysiek contact. Daarnaast heeft Israel een grote ultra orthodoxe gemeenschap die wordt gekenmerkt door grote families in kleine ruimtes. Voor Arabische families geldt hetzelfde. De enorme bruiloften en religieuze bijeenkomsten, die soms zelfs in de lockdown doorgingen, zijn natuurlijk een prima plek voor het virus om zich te verspreiden.

Uniek was het Israëlische gebruik van technologie. Israël loopt voorop in hightech en digitale toepassingen. Naast tal van grote bedrijven moeten innovaties het leven van Israëlische burgers makkelijker maken. Dat hebben we deze coronacrisis ook proberen te doen. Met speciale software hebben we bijvoorbeeld geprobeerd om in kaart te brengen hoe besmettingen plaatsvinden. Door privacywetgeving is dat niet makkelijk maar het is wel gelukt. Hightech is sowieso een belangrijke sector voor de Israëlische economie en laat ook zien dat we in de toekomst een belangrijke economische rol willen blijven spelen.

• In 2019 bent u begonnen als Ambassadeur van Israël voor een termijn van vier jaar. Wat wist u over Nederland en wat was uw eerste indruk na aankomst?

Als diplomaat maar ook als toerist was ik al vaker in Nederland geweest. In Jeruzalem werkte ik op de afdeling voor Europese zaken en ik was al eerder werkzaam op de Israëlische ambassade in Boedapest. Voor mijn komst naar Nederland was ik 4 jaar ambassadeur in Italië. Israël en Italië lijken qua mediterrane culturen wel een beetje op elkaar. Dat maakte de overstap naar Nederland iets groter. Qua mentaliteit zijn er zowel verschillen als overeenkomsten. Israëliërs en Nederlanders zijn allebei vrij direct maar Israëliërs draaien wat vaker om de hete brij heen. Nederlanders zijn wat dat betreft een stuk eerlijker. Door corona ontmoet ik echter helaas weinig nieuwe mensen. Dat is toch een belangrijke taak van een diplomaat. Daarnaast vind ik de museums en culturele instellingen in Nederland echt fantastisch maar die zijn nu allemaal gesloten.

• Hoe kunnen de betrekkingen tussen Nederland en Israël het beste worden getypeerd?

Tijden veranderen maar voor mij heeft Nederland een speciale plek. Dat gaat terug tot de Jom Kippoeroorlog van 1973. Nederland steunde Israël en weigerde zich neer te leggen bij Arabische eisen. Zowel Nederland als Israël hadden toen een socialistische regering maar de steun ging veel verder dan dat. De Nederlandse bevolking was zelfs bereid een olieboycott te accepteren. Ik en vele andere Israëliërs zijn dat nooit vergeten. Dat ging zelfs zo voor dat de door Nederland verloren WK-finale van 1974 bijna een dag van nationale rouw werd in Israël.

Nu hebben we te maken met een nieuwe generatie Nederlanders en Israëliërs. De betrekkingen zijn nog steeds goed maar ze zijn normaler geworden. Hetzelfde geldt voor de relaties met andere Europese landen. Feitelijk veranderden de relaties geleidelijk na de zesdaagse oorlog in 1967. Toen werden we niet langer beschouwd als de zwakkere broeder maar konden voor onszelf opkomen. Dat is een natuurlijk proces en positief.

• Toch zijn de relaties met Europese landen niet altijd makkelijk, zeker niet op het niveau van de Europese Unie. Hoe ervaart u dit als ambassadeur?

Dat klopt. Toch is er een belangrijk onderscheid te maken. In principe hebben we goede banden met alle individuele lidstaten van de Europese Unie. Maar binnen de Europese Unie is het anders. Daarbinnen kan je echt een onderscheid maken tussen landen die kritisch zijn op Israël en landen, waaronder Nederland, die positiever zijn. De kritiek gaat soms ver. Veel te ver. Neem het voorbeeld van het labelen van producten uit de nederzettingen. Waarom gebeurt dat alleen in het geval van Israëlische producten? Er zijn verschillende conflicten overal ter wereld waar je dergelijk beleid kan toepassen, zelfs in Europa, maar daar gebeurt het niet. Ook zijn deze landen er snel bij om Israël te veroordelen wanneer het geweld moet gebruiken maar zijn ze stil als Israël door raketten wordt bestookt. Dat is meten met twee maten. We zijn desondanks blij dat we goede banden hebben met alle Europese lidstaten en daar blijven we ons ook voor inzetten.

• In hoeverre maakt u zich zorgen over wat er in de Europese Unie gebeurt?

Dat Brussel met betrekking tot Israël echt anders is dan wat er in de Europese hoofdsteden gebeurt laat een veel groter probleem zien. Europa werkt niet of nauwelijks samen. Grote problemen zoals immigratie maar ook de opkomst van extreemrechts groepen vergen een brede aanpak. Landen geven liever de voorkeur aan hun nationale belangen dan aan Europese samenwerking. De groei van antisemitisme en radicale opvattingen over Israël zijn daar gevolgen van. Maar ook de rol van de Europese Unie op het wereldtoneel wordt kleiner. Dit zien we in het Midden-Oosten. De Europese Unie is nauwelijks bereid harde maatregelen te nemen. Als je wilt onderhandelen met dictaturen, zoals Iran, heb je ook een stok nodig. De Europese Unie heeft niet eens een leger en het Europese onvermogen een verschil te maken is voor iedereen een probleem.

• Hoe ervaart u antisemitisme in Nederland en Europa?

Voorop gesteld, antisemitisme is niet nieuw. Het is hier al eeuwenlang en nooit weggegaan. Antisemitisme verandert wel. Vroeger was het voornamelijk christelijk antisemitisme en later is het extreemrechtse antisemitisme ontstaan wat we nog steeds bij bijvoorbeeld neo-nazi’s zien. We zien ook meer antisemitisme door immigratie vanuit niet-westerse landen en culturen die een moeizame relatie hebben met Israël. Kritiek op Israël moet kunnen maar antizionisme gaat veel verder. Israël wordt als Joodse staat uitgezonderd. Daarnaast worden vaak beledigende leuzen gekoppeld aan antizionisme zoals het verdrijven van alle Joden uit Israël.

In Nederland vind ik het antisemitisme over het algemeen wel meevallen. Je zal hier niet snel in de krant een Joodse karikatuur zien. Het is maatschappelijk niet geaccepteerd. In België is dat echter anders en daar maar ik me wel zorgen over.

• BDS (‘Boycot, Desinvesteringen en Sancties’) is een probleem op campussen in Amerika en Europa. Wat is uw ervaring met deze beweging?

Het is een goed voorbeeld van het eerder beschreven problemen. We zien echter wel dat hun invloed lijkt af te nemen. Veel studenten distantiëren zich van BDS en zien de beweging als te radicaal. BDS beroept zich vaak op vrijheid van meningsuiting, wat een groot goed is, maar dat moet niet gelijk staan aan het verspreiden van leugens en beledigingen. Buiten dat is het doel van de beweging natuurlijk moeilijk te realiseren. Israëlische producten en uitvindingen worden overal ter wereld gebruikt. Onze economie is onderdeel van een wereldmarkt. Ik vond het wel typisch toen bleek dat de rolstoel van een pro-Palestijnse demonstrant die vaak op de Dam is in Israël is geproduceerd.

• Hoe vindt u de Nederlandse aanpak van antisemitisme en boycots?

Enerzijds positief. Nederland heeft de IHRA-definitie van antisemitisme overgenomen. De Nederlandse regering doet ook veel in de strijd tegen antisemitisme. Anderzijds moeten we ook kritisch zijn en dan vooral op het gebied van boycots. De Nederlandse regering zegt tegen boycots te zijn maar voert wel het Europese labelbeleid uit voor producten uit de nederzettingen. Dat is tegenstrijdig. Sowieso is het Nederlandse stemgedrag binnen internationale organisaties vreemd. De recente bijeenkomst van de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) is een goed voorbeeld. Je zou denken dat de WHO op dit moment wel grotere zorgen heeft dan Israël. Toch vond er een stemming plaats over ‘Palestijnen en Syriërs op de Golan’ waar vooraf vier uur lang over werd gesproken. Voor Israël zijn alle bewoners gelijk, ook die op de Golan. In tegenstelling tot enkele andere Europese landen weerhield Nederland zich van stemming. Dat is onbegrijpelijk.

• Ondertussen vinden er wel belangrijke diplomatieke ontwikkelingen plaats in het Midden-Oosten. Hoe moeten wij de Abraham-akkoorden en de verbeterde betrekkingen met Arabische landen zien?

De Abraham-akkoorden zijn een echter gamechanger. We hadden al banden met Egypte en Jordanië. Maar de akkoorden met de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) en Bahrein bieden ook ruimte tot verregaande economische en veiligheidssamenwerking. Vooral op het gebied van technologie en grote investeringen staan er spannende dingen te gebeuren. Natuurlijk waren er al banden met de VAE, Bahrein, en nu ook Marokko. De VAE en Israël zien Iran allebei als een regionale uitdager. Deze akkoorden formaliseren de bestaande banden en zijn een platform voor verdere samenwerking.

• Ter afsluiting nog even terug naar het persoonlijke vlak. Er hangt in uw kantoor een prachtig Italiaans voetbalshirt. Hangt daar binnenkort ook een PSV-shirt met de naam Zahavi naast?

Zahavi is een fantastische spits. Hij is al 33 jaar maar daar is niks van te merken. Hij voetbalt alsof hij 5 jaar jonger is. Maar naast Zahavi zijn er ook andere Israëlische spelers in de Nederlandse eredivisie. Zij zijn uithangborden voor onze sportcultuur maar dat ze hier kunnen voetballen is natuurlijk ook een fantastische ontwikkeling voor de Israëlische sport. Voetbaldiplomatie blijft een interessant fenomeen. De familie Cruijff heeft bijvoorbeeld veel voor onze voetbalcultuur betekend. Jordi Cruyff is echt een grootheid in het Israëlische voetbal en zijn vader, die we sinds 1974 niet zijn vergeten, was er ook regelmatig te vinden. Naast sport vindt er natuurlijk veel meer uitwisseling plaats. Van dansuitvoeringen tot en met muziek. Hopelijk kunnen we daar na de coronacrisis weer van genieten.

The post Interview met de Israëlische ambassadeur first appeared on StandWithUs Nederland.

1. Wat is en doet YAFI?

Via YAFI wil ik de misleidende informatie in de pers over Israël bestrijden en wil ik de jeugd in Europa leren wat Israël werkelijk voor land is. Verder wil ik antisemitisme bestrijden of zoals de antisemieten het zelf noemen: antizionisme.

Europese jongeren worden gehersenspoeld door de media die vaak oneerlijk zijnomdat wat ze laten zien absoluut niet de Israëlische realiteit weerspiegelt.

Op mijn Bar Mitswa een jaar geleden besloot ik dat ik ook iets wilde doen om deze wereld een betere plek te maken en daarom heb ik Yafi gemaakt. Ik verschil van andere organisaties doordat ik me richt tot de jeugd en ook omdat ik zelf jong ben. Daarnaast spreek ik Frans, Engels, Nederlands en Hebreeuws en ben daardoor voor veel mensen redelijk toegankelijk.

2. Wat hoop je met YAFI in de toekomst te bereiken?

Mijn doel is om Yafi te laten groeien en veel andere mensen te overtuigen ambassadeurs voor Israël te worden. Dat is ook hard nodig want boycotbewegingen zijn realiteit op de belangrijkste Europese pleinen en universiteiten.

Het resultaat is dat intelligente mensen onwetende dingen gaan zeggen, simpelweg omdat dat is wat hen werd verteld. Ze moeten de waarheid horen.

Ook de Joodse studenten die die boycotbewegingen op hun universiteit zien, zijn te vaak bang om hun mening te geven. Waarom? Omdat ze de juiste tools en strategieën niet hebben.

Ik wil hen de instrumenten geven om op te staan ​​en zichzelf en Israël te kunnen verdedigen tegen leugens.

Mijn persoonlijke doel is om politicus of ambassadeur worden.

3. Hoe is de samenwerking met andere organisaties?

Ja zeker. Allereerst heb ik uitstekende relaties met de ambassade van Israël in België en met de ambassadeur van Israël bij de EU en de NAVO. Ze zijn blij om jonge mensen te zien die zich met deze kwestie willen bemoeien.

Gabriel Pais ontmoet Emmanuel Nahshon, de Israelische ambassadeur in Belgie

Ook heb ik nauw contact gehad met AJC (American Jewish Committee) die me uitnodigde om samen met Angela Merkel te spreken op hun jaarlijkse evenement. Verder ben ik erg trots om genoemd te worden (plaats 6) in de Global Jewish 100 (lijst van meest invloedrijke Joden ter wereld) naast anderen die ook geweldig werk doen.

4. Toch zullen er altijd mensen zijn die kritisch blijven op Israël. Hoe ga je daarmee om?

Ik probeer niemand te dwingen Israël lief te hebben. Als je het niet eens bent met alles wat Israël doet, is dat prima. Als je Israël om een goede reden wilt bekritiseren, is dat ook prima. Maar vorm uw mening op basis van feiten en niet op basis van nepnieuws en geruchten. Dat is het doel van YAFI.

5. Een belangrijk doel van YAFI is bestrijding van antisemitisme. Hoe kan je dit online het beste aanpakken?

Online struikel je bijna over de grote hoeveelheid leugens en haat.

Wat ik doe is informatie over Israël verspreiden via mijn Instagram-account (yafi.eu) en Facebook-pagina. Toch probeer ik ook te reageren als ik online onaanvaardbare discussies zie. Ondanks dat het dweilen met de kraan open is moeten we het zeker niet negeren.

Iedereen heeft recht op een mening, maar antisemitisme is strafbaar en is geen mening. Mensen moeten weten dat geen enkel ander land in het Midden-Oosten de democratie heeft die Israël heeft. Geen enkel ander land garandeertburgerrechten voor al zijn inwoners ongeacht hun religie of achtergrond.

Toch wordt Israël altijd veroordeeld terwijl in veel andere landen in het Midden-Oosten, waar homo’s nog steeds van gebouwen worden gegooid of in het openbaar worden opgehangen, nauwelijks kritiek krijgen. Waar zijn alle demonstraties dan in Europa?

6. Wat vindt je familie van YAFI?

Mijn familie is erg trots op wat ik doe, hoewel ze me wijzen op de balans te bewaren tussen school, sociale activiteiten en Yafi.

Ze vertellen me ook dat ik in de voetsporen treed van mijn overgrootvader Jaap Soesan, die onlangs in Amsterdam is overleden en een steunpilaar was van de Joodse gemeenschap. Hij heeft jarenlang geprobeerd geld, kunst en bezittingen terug te krijgen die tijdens de oorlog zijn gestolen van Nederlandse joden. Ik bewonder hem enorm voor wat hij al die jaren heeft gedaan.

7. Hoe kunnen organisaties zoals YAFI en SWU nog beter samenwerken?

Samenwerken is natuurlijk altijd goed maar we moeten ook onafhankelijk blijven.

Ik ben erg blij dat veel verschillende organisaties hun eigen DNA hebben en zo veel goed werk doen. Ik denk ook dat het belangrijk is dat de wereld weet wat voor werk we in de wereld doen en hoe we voor elkaar zorgen.

Ik las bijna nooit over Zichron Menachem (die erg zieke kinderen naar een zomerkamp brengt, ongeacht de achtergrond en religie), of Keren Hayesod, Magen David Adom, KKL en alle andere organisaties die de behoeftigen, armen en de ouderen helpen.

We moeten trotser zijn en deze pluraliteit aan goed willende organisaties ook met de wereld delen en niet alleen met andere Joden. Dat blijft een uitdaging.

8. Welke organisaties inspireren jou?

Ik lees veel op sociale netwerken, nieuwssites, StandWithUs en heb contact met enkele andere pro-Israëlische influencers. Een andere persoon die ik volg en veel bewonder voor zijn geweldige werk is Hillel Neuer van Human Rights Watch.

9. Wat brengt de toekomst voor Europese Joden?

Veel Joden in Europa besluiten om verschillende redenen te verhuizen.

Maar we moeten er allemaal voor zorgen dat Joden niet meer weg hoeven omdat ze zich hier niet op hun gemak voelen. Ze worden hier geboren en hebben het recht om in vrijheid te leven.

Dit kan ik niet alleen, dit kunnen jullie niet alleen, dit is iets wat we allemaal samen moeten doen. Als dat gebeurt is er een mooie toekomst voor Joden in Europa.

Wat betreft Israël ben ik ervan overtuigd dat alleen maar drukker zal worden. Het blijft de enige plaats ter wereld waar een “vuile Joods” niets anders is dan een Jood die zich niet wast. We moeten Israël koesteren en beschermen, aangezien het de enige Joodse staat ter wereld is.

10. Wat zou u nog willen zeggen tegen onze volgers?

Verdraag onrecht niet. Mensen moeten worden geïnformeerd. Ik wil dat andere jonge mensen ook weten hoe belangrijk het is om over de middelen te beschikken om het ‘bashen’ van Israël en antisemitisme te bestrijden.

Je kunt de bijdrage van Pais vinden op zijn YAFI-website: YAFI.EU, op Facebook en op Twitter @GabPaisYafi

The post YAFI; Bestrijding van misleidende informatie en haat voor de nieuwe generatie first appeared on StandWithUs Nederland.

Natuurlijk waren er ook lezingen en trainingen. Onder de sprekers waren activisten, academici, overheidsmedewerkers, politici, advocaten, politieke analisten en media-adviseurs. Nadat de deelnemers de gelegenheid hadden gekregen om hun mening te delen en vragen te stellen aan de presentatoren, werd een simulatie uitgevoerd. Op deze manier kon alle opgedane kennis in de praktijk worden geoefend.

Een handvol vertegenwoordigers van StandWithUs Nederland woonde de conferentie bij. Onze tak van SWU, de eerste in continentaal Europa, heeft dankzij deze bootcamp aanzienlijke vooruitgang geboekt. We hebben andere activisten en hun ervaringen leren kennen. We hebben de zaadjes gepland voor nog meer samenwerking door heel Europa heen. Op deze manier verwachten we ook ons onderwijsprogramma nog verder te verbeteren.

De deelnemers, de organisatoren van EJA en StandWithUs, zijn de Joodse gemeenschap in Rome en haar voormalige en actieve leiders, Riccardo Pacifici en Ruth Dureghello, dankbaar voor het ontvangen van de bootcampers in deze prachtige historische Italiaanse stad. Zeker, de banden en ervaringen die tijdens de bootcamp worden bewaard, zullen van groot nut zijn voor de volgende generatie Joodse activisten.

The post De Rome Bootcamp 2020 van de European Jewish Association first appeared on StandWithUs Nederland.

In 2020 werden veel evenementen van SWU Nederland stopgezet door corona. Toch wisten we deze tijd ook te gebruiken om ons aan te passen en onze doelen op een andere manier te realiseren. In de studentensteden deden we dat onder andere door zoom-lezingen te organiseren en artikelen te schrijven. Maar ook door op een verantwoordelijke manier bijeen te komen. Om die reden vindt SWU Nederland het belangrijk om de Joodse studentengemeenteschap samen te brengen voor het Joodse Nieuwjaar, Rosh Hashanah 5781.

In samenwerking met IJAR Maastricht is het SWU NL gelukt om een veilig evenement te organiseren in Maastricht. We hebben genoten van elkaars aanwezigheden, opvattingen, en verschillende achtergronden. Hopelijk is dit het begin van een geanimeerde gemeenschap die nog veel vaker bijeen komt.

In Maastricht is er een kleine Joodse gemeenschap die af en toe samenkomt in de Synagoge. Wij wilden echter iets doen voor de Joodse studenten. Dit evenement zorgt ervoor dat we elkaar leren kennen en iets moois kunnen opbouwen. Daarom verzamelden we op 18 september een tiental leden om samen feest te vieren. We organiseerden een geweldig diner, vergezeld van couscous, challah, Israëlische wijn en andere dranken. Na een heerlijke maaltijd gingen we verder met de informele activiteiten.

We waren positief verrast dat nog meer gasten kwamen na de maaltijd!

We hebben de zaadjes geplant voor een hechte gemeenschap die hopelijk nog veel vaker samenkomt.

Shana Tova U’Metoekah!

The post Rosh Hashanah-evenement in Maastricht in 2020; het begin van iets groots first appeared on StandWithUs Nederland.

– Martin Niemôller

De Black Lives Matter-beweging is opgericht in 2013 en groeide enorm na de moord op George Floyd in 2020. Niet alleen de moord op Floyd maar structureel politiegeweld jegens zwarte Amerikanen resulteerde in een orkaan van woede. Niet alleen in Amerika maar ook internationaal is de steun voor de beweging de afgelopen jaren toegenomen. Van Minneapolis tot en met Sydney, overal ter wereld gaan mensen de straat op in solidariteit met kwetsbare zwarte groepen.

Joodse groepen over de hele wereld hebben nagedacht hoe hun solidariteit te uiten. Toch is dit minder makkelijk dan het lijkt. Joden begrijpen heel goed hoe zwarte groepen in Amerika, Europa en Australie zich voelen. De BLM-beweging is een diverse groep met verschillende politieke meningen. Veel aan de BLM-beweging verbonden groepen en individuen richtten zich ook tegen Israël. Zij verklaren zich solidair met de Palestijnen en stellen dat racistisch politiegeweld in Amerika en Europa vergelijkbaar is met wat er in Israël gebeurt. Naast dit soort dubieuze vergelijkingen zijn er ook synagoges vernield en in Parijs werden tijdens een protest antisemitische leuzen gebruikt.

In Amerika is de Nation of Islam uiterst succesvol gebleken in verdeeldheid zaaien tussen Afro-Amerikanen en Joden. Deze beweging staat onder leiding van de beruchte antisemiet Louis Farrakhan en is verbonden met ‘Students of Justice in Palestine’, ‘American Muslims for Palestine’ en de ‘Muslim Students’ Association’. Deze groepen hebben zich veelvuldig schuldig gemaakt aan het demoniseren van Israël. Normaal gesproken is dit een aparte discussie maar deze wordt nu vermengd met het racismedebat. Hierdoor worden groepen tegen elkaar opgezet en krijgen Joden te maken met discriminatie.

Dit probleem bestaat al langer dan de George Floyd-protesten. De Anti-Defamation League claimt dat het antisemitisme onder Amerikanen van Europese afkomst de afgelopen 20 jaar tussen 12% en 20% is gestegen. Het antisemitisme onder Afro-Amerikanen is daarentegen gestegen met maar liefst 34%. Zo werd de moordpartij in de Amerikaanse stad Jersey gepleegd door een zwarte Amerikaan. De daders werden gevoed door antisemitisme en vielen een Joodse supermarkt aan en vermoordden twee Joden. Sommige Afro-Amerikaanse toeschouwers prezen de daders en noemden het gerechtigheid vanwege het groeiende aantal chassidische Joden in Jersey. Ook tijdens de George Floyd-protesten waren er veel rellen. In Los Angeles zijn vijf synagogen en drie Joodse scholen vernield. Anti-Israël leuzen werden gebruikt toen Joodse winkels werden geplunders.

Dit probleem mag Joden er niet van weerhouden zwarte gemeenschappen te steunen. Als minderheidsgroep hebben Joden millennia lang racisme meegemaakt en zijn ze geconfronteerd met stereotypering en geweld. Veel Joodse bewegingen sloten zich daarom ook aan bij Martin Luther King Jr..

Ook StandWithUs NL denkt na hoe de solidariteit met zwarte Amerikanen en gemeenschappen overal ter wereld te kunnen uiten. We hebben contact opgenomen met Erykah Soria, een bekende Afro-Amerikaanse en tevens Joodse activist. Ze studeert aan de Ohio University en wil dat iedereen kan deelnemen aan de strijd. Erykah Soria heeft over dergelijke kwesties geschreven in het Jewish Journal en was te zien op TLVi.

We stelden haar de volgende vragen:

‘Waarom denk je dat het voor Joodse groepen moeilijk is om solidariteit met BLM te tonen? Komt het door politieke botsingen en daaruit voortvloeiende tegenstellingen of iets anders?

Soria: Veel mensen verwarren de beweging met de organisatie en kiezen ervoor om dat als excuus te gebruiken om zwarte levens niet te ondersteunen. Hoewel de organisatie controversiële dingen heeft gezegd over Joden en Israël, gaat de beweging specifiek over het redden van zwarte levens. Daarnaast wordt er te veel vergeleken. “Wie was er voor ons toen wij deze problemen hadden”, is een veelgehoorde klacht. Dit is een enorm probleem omdat dit een strijd is voor alle minderheden en een strijd voor gelijkheid.

‘Waarom beschouwt u Joodse solidariteit als cruciaal?’

Soria: Ik denk dat Joodse solidariteit belangrijk is omdat we een verenigd front moeten vormen. Als twee minderheidsgroepen die een groot trauma hebben opgelopen en dit generiek ervaren, weten we als geen ander hoe er tegen ons wordt aangekeken. Het moet worden bestreden, maar iedereen moet meedoen

Hoe was je ervaring met de protesten afgelopen weken?

Soria: Ik heb zowel goede als slechte ervaringen. Ik heb veel steun gekregen, wat ongelooflijk is. Iedereen die luistert en wil leren is belangrijk. Er is ook enige terugslag geweest, maar ik denk graag dat ik deed wat ik kon. Ik kan niet iedereen veranderen of ervoor zorgen dat iedereen wil vechten, maar ik kan er alles aan doen om degenen die willen luisteren te ondersteunen.

The post De Joodse deelname aan de BLM-strijd first appeared on StandWithUs Nederland.

Nissim Black – Introductie

Zijn beide ouders waren rappers die de jonge Nissim beïnvloedden. In 2003, vóór zijn toewijding aan G-d, trad Nissim op onder de alias ‘D. Black ’en was hij vooral bezig met hardcore‘ street ’hiphop. Nissim keerde zich uiteindelijk in 2011 af van dit leven en vond het verkeerd om zich te concentreren op ‘meisjes, wapens, geld en auto’s’. In plaats daarvan richtte hij zich op de Joodse gemeenschap in Seattle, met wie hij veel interactie had, en zijn relatie met G-d om zo tot ‘Joodse hiphop’ te komen. Dat wil zeggen, hiphop dat thematisch, cultureel of stilistisch beïnvloed is door het jodendom en zijn muzikale tradities. Sinds zijn bekering is Nissim naar Jeruzalem verhuisd en heeft hij een zeer actieve muzikale carrière die hem over de hele wereld brengt. Nissim werd gedeeltelijk populair vanwege het onconventionele idee om een Afro-Amerikaanse orthodox-joodse rapper te zijn die in zijn werk focust op geluk, dankbaarheid en God.

• A Million Years
• Fly Away
• Eight Flames
• Mercy
• King of the World
• Shomer
• Never Forget

Nissim Black’s SWU Interview:

• Waarom besloot je de naam ‘Nissim Black’ als artiestennaam te gebruiken?

Black is mijn achternaam, ik heb die niet mogen kiezen. Ik moest een naam kiezen voordat ik mij bekeerde en de Joodse wet is dat men 60 dagen bekend moet zijn onder die naam voordat hij op de ketuba (Joodse huwelijksakte) wordt geschreven. Nissim was een van de vele keuzes, en ik beperkte de lijst namen tot 2. Ik was in de sjoel en was aan het bidden over een te kiezen naam. Ik wilde een siddur pakken, en de naam erop was Nissim (‘wonderen’ in het Nederlands). Ik zag dit als een teken van G-d. Ik was op zoek naar een naam en dit is wat ik zag. Ik vond het ontzettend passend.

• Hoe heeft het jodendom uw leven en uw muziek beïnvloed?

Op elke manier. Hoe meer ik ben vergroeid met mijn jodendom, hoe meer het mijn relatie met muziek beïnvloedt. In mijn leven is niets hetzelfde. Hoe ik mijn kinderen opvoed, mijn huwelijk, mijn relaties met mensen, hoe ik mij in het algemeen gedraag, het is allemaal anders dan hoe het leven ervoor was.

• Houd je nog steeds contact met elementen uit je vorige leven?

Ik houd contact met mijn familie en oude vrienden. Mijn muziek is ook verworteld met mijn vorige leven, maar de manier waarop ik me daarmee verhoud is veranderd.

• Waarom besloot je naar Israël te verhuizen? En was je geschokt door een nieuwe omgeving?

Ik wist dat ik een cultuurschok kon verwachten, maar begreep dat pas echt toen ik hier aankwam haha. Toen ik me bekeerde, wist ik dat verhuizen naar Israël het meest logisch was om mijn doelen te bereiken: mezelf onderdompelen in het jodendom, mijn relatie met GD en onze broeders en zusters die hier wonen.

• Op je website heb je Shiurim besproken, ben je van plan daarop in te gaan? En wat wil je bereiken met je muziek?

De shiurim zijn helaas niet bijgewerkt, maar we zijn van plan dit zo snel mogelijk te doen. Mijn muziek is een hulpmiddel dat ik gebruik om het licht en het bewustzijn van HaShem zo ver en wijs mogelijk te verspreiden. Ik voel me een ambassadeur van dat licht en wil het delen met alle landen ter wereld. Dit is een baan die ik heel serieus neem en niet vanzelfsprekend vind.

• Hoe zou je je muziektype definiëren en is het doel ervan?

Het is rap, hiphopmuziek, waarop de engelen dansen.

• Wat wist u over Israël en de joden voordat u zich bekeerde?

Wat ik toen wist is erg vaag en ik zou het nu niet precies meer kunnen benoemen. Ik groeide op in een joodse buurt en ben niet beïnvloed door antisemitisme. Maar het was niet altijd even makkelijk om Israël te bespreken aangezien er zoveel standpunten zijn. Ik voelde me niet de aangesproken persoon om zulke onderwerpen te bespreken. Ik wist dat Israël het heilige land was, het land van de Bijbel.

• Heb je te maken gehad met niet-constructieve kritiek of zelfs antisemitisme?

Absoluut. Bijna dagelijks. Maar dat is allemaal prima, dat krijg je erbij haha. Dat wist ik wel toen ik hiervoor koos. Ik bedoel daarmee het jodendom en verhuizen naar Israël

• Hoe is het om zowel Afro-Amerikaans als orthodox-joods te zijn?

Ik heb vrienden die net als ik zijn, dus ik ben niet zo uniek. Ik dacht niet aan het orthodoxe joden of een andere joodse stroming, ik was en ben nog steeds gefocust op mijn relatie met HaShem. Ik ging waar mijn hart me heen leidde. Als persoon van kleur val ik op. En opvallen kan worden vertaald in uw dienst voor HaShem. Ik ben nooit bang om op te vallen, het goede te doen en trots te zijn op wie ik ben. Dus het heeft me geholpen in mijn dienst voor HaShem, omdat ik altijd trots ben geweest op wie ik ben.

• Zoals je weet, vecht SWU tegen antisemitisme en puur antizionisme (demonisering van Israël). Heb je iets dat je tegen de volgers van SWU wilt zeggen?

Zet het gevecht voort. Ga door met de positieve berichten. We zijn allemaal bedrogen door de media. Onthoud dat HaShem onze strijd voor ons kan voeren.

Westside Gravy – Introductie

Westside Gravy (Noah) is een opkomende hiphopartiest uit de Amerikaanse stad San Diego, in de staat Californië. Hij is al een paar jaar online actief. Westside Gravy werd bekend op Soundcloud en Youtube, waardoor hij de kans kreeg om op te treden op het AIPAC Village Festival in 2020. Wat Noah echter uniek maakt, is zijn multiculturele opvoeding, zijn waarden en hoe trots hij is op zijn identiteit wat tot uiting komt in zijn muziek.

Noah groeide op in een huishouden met sterke Afro-Amerikaanse en Joodse identiteiten. De familie heeft in verschillende plaatsen in Amerika gewoond. De talloze verhuizingen was een belangrijke reden voor Noah om zich op zijn identiteit te richten.

Westside Gravy maakt gebruikt van unieke instrumentele geluiden en emotionele teksten om zijn publiek deelgenoot te maken van zijn gevoelens. Of het nu gaat om de benarde toestand van het Joodse volk of Israël, of zwart te zijn in de hedendaagse samenleving, Noah dompelt zijn publiek op overtuigende wijze onder. Bovendien is Noah de voorzitter van de pro-Israëlische studentenvereniging ‘GW for Israel’. Daarom begrijpt hij welke problemen antisemitisme en antizionisme veroorzaken op campussen en in de rest van de wereld.

In dit interview hopen we dichter bij die inzichten te komen.

Opmerkelijke tracks:

• Benjamins Baby
• Diaspora
• Lionheart
• Black man
• Yalla
• Balagan
• Exodus

Westside Gravy’s SWU Interview:

• Hoe definieer je je muziek?

Ik definieer mezelf als hiphopartiest en probeer de essentie van old school hiphop levend te houden in mijn muziek. Voor mij betekent dit dat ik de nadruk moet leggen op verhalen en mijn creativiteit in mijn teksten.

Ik zie hiphop ook als een evoluerende kunstvorm die gerelateerd is aan andere muziekstijlen, dus ik probeer elementen van andere genres in mijn muziek op te nemen. Ik heb bijvoorbeeld Hava Nagila gebruikt in mijn lied Diaspora en mengde dit historisch belangrijke Israëlische en Joodse lied met een West Coast beat om verhalen te vertellen over de Joodse diaspora. Ook heb ik Russische instrumenten zoals de balalaika in een rap-beat gebruikt om een persoonlijker verhaal te vertellen over mijn familieleden die vanuit de Sovjet-Unie naar de VS kwam.

• Wat is uw persoonlijke relatie met betrekking tot het jodendom, het Joodse volk en Israël?

Ik ben geboren en getogen Joods. Mijn vader was bij de marine, dus ik verhuisde veel en maakte deel uit van verschillende Joodse gemeenschappen in de Verenigde Staten. Mijn ouders hebben me altijd geleerd trots te zijn op mijn achtergrond en identiteit als zwart-Joodse man, een belangrijk onderdeel daarvan is de band met het thuisland. Israël is daarom een groot deel van mijn identiteit en vertegenwoordigt een prachtige plek Joden uit de hele diaspora kunnen komen en zich opnieuw kunnen verbinden met de cultuur van onze voorouders. Israël draagt ook bij aan een levendige Joodse gemeenschap door onze unieke tradities samen te brengen.

• In ‘Diaspora’ had je het over BDS en het opkomen voor Israël. Specifiek op campussen. Heb je ooit ervaringen met die onderwerpen?

Ja, ik ben betrokken geweest bij het ondersteunen van Israël op de campus. Ik ben momenteel de president van GW voor Israël (bij de George Washington University), de zionistische studentenorganisatie op campus. We vertegenwoordigen Israël door culturele, educatieve en politieke middelen en creëren de mogelijkheid voor studenten om deel te nemen aan gesprekken over de Israëlische samenleving.

Met betrekking tot BDS en anti-Israël activiteiten heb ik ook veel meegemaakt. Sommige studenten op de campus proberen de politieke conflicten in Israël te versimpelen en werken zo antisemitisme in de hand, al dan niet bewust. Ze marginaliseren de band die Joodse studenten en studenten met hebben met Israël. Dit gedrag inspireerde me om Diaspora te schrijven en te laten zien hoe trots ik juist ben op de mensheid, ondanks de vele verschillende soorten discriminatie en onderdrukking waarmee onze mensen in de loop van de geschiedenis zijn geconfronteerd.

• Wat beschouw je als je ‘Magnum Opus’?

Ik zou eigenlijk twee nummers noemen, Diaspora en Black Man. In beide nummers vertegenwoordig ik belangrijke aspecten van mijn identiteit, die betrekking hebben op historische en moderne strijd die ik als zwarte jood heb ervaren en waarover ik heb geleerd. Ik vier in deze nummers ook onze prestaties en dat we blijven opkomen tegen onverdraagzaamheid. Ik denk dat het buitengewoon belangrijk is om de worstelingen die we hebben doorgemaakt te erkennen, maar ook om de kracht van zelfidentificatie en opkomen tegen onrecht te benadrukken. Het is onze plicht om de geschiedenis van onze voorouders te bestuderen. Wij kunnen zo inspiratie en waarde halen uit onze collectieve triomfen. Dat is waar deze liedjes voor mij voor staan.

• Wat is het verhaal en de betekenis van ‘Lionheart’?

Lionheart is een verhaal over onze voortdurende strijd om het Joodse thuisland en haar inwoners te beschermen. Het is geïnspireerd op verschillende verhalen die ik heb gelezen en besproken en verband houden met de oorlogen die Israël heeft doorgemaakt. Het eerste couplet wordt verteld vanuit het perspectief van een overlevende van de Holocaust die in de onafhankelijkheidsoorlog vocht. De tweede volgt een Iraaks-Joodse IDF-soldaat die herinneringen heeft aan de Farhud in Bagdad en dient in de oorlog van 1967. Het derde couplet volgt een IDF-officier die kwam naar Israël als vluchteling uit Ethiopië en nu betrokken is bij het conflict in Gaza. Elk van deze verzen is gebaseerd op de ervaringen van Joden die als immigranten en vluchtelingen van over de hele wereld zijn gekomen, op de vlucht voor geweld en vervolging, en het belang inzien van de verdediging van het Joodse thuisland. Mijn oudere broer Dmitri heeft vorig jaar Aliyah gemaakt en is een ‘Lone Soldier’ in Israël. Dit versterkte mijn persoonlijke band met Israël maar ook mijn dankbaarheid jegens iedereen die de natie Israël dient. Voor mijn muziek is dat fantastische inspiratie.

• Hoe is het om zowel Afro-Amerikaans als orthodox-joods te zijn?

Ik ben persoonlijk erg trots op mijn identiteit. Ik heb veel onverdraagzaamheid meegemaakt als een zwarte Jood, maar ben dankbaar voor mijn familie die me heeft voorbereid en me niet heeft toegestaan mijn ​​kijk op de wereld hierdoor te laten beïnvloeden. Dat breng ik over in mijn muziek en hoewel sommige van mijn methodes nieuws zijn streef ik ernaar de muzikale tradities voort te zetten die zo verweven zijn met mijn achtergrond.

• Waarom besloot je om rapper te worden?

Rap maakt al zolang ik me kan herinneren deel uit van mijn leven. Mijn ouders speelden veel verschillende soorten muziek om me heen van jongs af aan, en hiphop sprak me echt aan. Veel van de muziek die ze speelden, kwam van artiesten als Tupac, Dr. Dre en andere artiesten uit de jaren negentig die veel verschillende soorten liedjes maakten. Het zijn ook zangers die via hun muziek het publiek proberen te vertellen over hun omgeving en hoe ze daardoor gevormd zijn. Dit heeft mij ertoe aangezet om te rappen over belangrijke gebeurtenissen in mijn leven, van mijn opvoeding als snotaap bij de marine in San Diego tot nummers over discriminatie vanuit reflecties van mij opvoeding als een snotaap van de marine in San Diego. Mijn relatie met Israël spreekt daarbij voor zich en komt ook vaak terug in de muziek die ik maak.

• Waar heb je Hebreeuws geleerd en ga je er vaker in rappen?

Ik leerde in eerste instantie Hebreeuws op de Joodse dagschool. Dit duurde van de basisschool tot en met de middelbare school. Ook tijdens mijn studie aan George Washington ben ik blijven leren. Ik oefen regelmatig met Israëlische vrienden en elke keer als ik naar Israël ga, probeer ik zoveel mogelijk Hebreeuws te spreken. Ik voel me comfortabel als ik het spreek, ook al weet ik dat mijn Hebreeuws niet perfect is. Elke kans om te praten is een kans om te leren juist als je fouten maakt. Ik ben zeker van plan om in het Hebreeuws te blijven rappen, omdat ik denk dat taal zo’n belangrijk onderdeel is van de cultuur en om mensen te verbinden.

• Hoe heb je je optreden bij AIPAC ervaren?

Ik kreeg de kans om op te treden tijdens het AIPAC Village Festival met de ongelooflijk getalenteerde acapella-groep, Jewkvox, die gevestigd is in Washington DC. Het was een geweldige ervaring om mijn nummers samen te kunnen zingen met zulke getalenteerde zangers en ik ben hen zeer dankbaar. Het was gaaf om op te treden voor zo’n divers publiek met talloze nationaliteiten en meningen maar die allemaal een band met Israël en het Joodse volk delen.

• Heb je te maken gehad met antisemitisme?

Ik heb in verschillende plekken in de wereld, en uiteraard ook in Amerika, te maken gehad met antisemitisme. Ik heb het geluk dat mijn familie en vrienden die hun steentje bijdragen aan het bestrijden van antisemitisme in Amerika.

• Zoals je weet, vecht SWU tegen antisemitisme en puur antizionisme (demonisering van Israël). Heb je iets dat je tegen fans van SWU wilt zeggen?

Ik wil alleen maar zeggen hoe dankbaar ik ben voor StandWithUs en al het geweldige werk dat ze doen om antisemitisme te bestrijden. Ik heb het voorrecht gehad om vele malen met hen op de campus samen te werken en de conferentie vorig jaar in Los Angeles bij te wonen.

The post Jewish, Proud & Tall: de viering van diversiteit binnen het jodendom door middel van muziek, G-d en cultuur. Exclusieve interviews met rappers ‘Nissim Black’ en ‘Westside Gravy’ first appeared on StandWithUs Nederland.