Op 7 oktober 2023 vuurde Hamas in één ochtend meer dan 4.500 raketten af op Israël. Het doel? Zoveel mogelijk burgers doden. Tot dat moment was er een wapenstilstand. Israël voerde geen offensief. Geen luchtaanvallen, geen tanks. Alleen rust – totdat Hamas besloot het vuur te openen. Als Israël toen geen Iron Dome had gehad, hoeveel doden waren er dan gevallen? Honderden? Duizenden? Iron Dome redde letterlijk levens. En het had geen enkele ‘aanvallende’ functie op dat moment.

Volgens de redenering van Kati Piri is Iron Dome problematisch, omdat het Israël in staat stelt zich te verdedigen wat in haar wereldbeeld onwenselijk is.
Sinds 7 oktober zijn duizenden raketten op Israël afgevuurd:
Hamas: ±10.000 raketten
Hezbollah (Libanon): ±5.500 raketten
Houthi’s (Jemen): ±150 ballistische raketten
Sjiitische milities in Irak en Syrië: ±250 projectielen
Iran zelf: ±350 ballistische raketten op één nacht in april, en de afgelopen dagen nog 400+.

Israël heeft deze raketten grotendeels kunnen onderscheppen dankzij Iron Dome, David’s Sling en Arrow. Desondanks zijn hele dorpen in Noord-Israël ontruimd, huizen in Tel Aviv verwoest, en zijn er meer dan 70.000 Israëli’s langdurig ontheemd.

Maar, in de realiteit die Kati Piri nastreeft mag Israël zichzelf – en het Westen in het verlengstuk – niet verdedigen tegen moordlustige jihadistische regimes en terreurorganisaties. Want zonder zelfverdediging zou Israël militair ingekapseld worden, aldus Kati Piri. Kati Piri verlangt dus naar een wereld waarin deze jihadisten vrij spel krijgen. Jihadisten ZIJN de vijanden van het Westen: vrouwen in Iran worden geslagen en vermoord als zij, zoals Kati Piri, zonder hoofddoek lopen. Homo’s worden in Gaza onthoofd en gemarteld, in Iran gestenigd of opgehangen. Niet-islamitische minderheden worden actief onderdrukt en verdwijnen langzamerhand in het hele Midden-Oosten op Israël na.
Iran en haar proxy’s, door middel van de door hun aangestuurde agenten, ondermijnen bewust onze westerse samenlevingen door wereldwijd dissidenten te intimideren en te vermoorden, waardoor vrijheid van meningsuiting onder jihadistische druk verdwijnt.

Irans leuzen als dood aan Amerika (“grote Satan”) en dood aan Israël (“kleine Satan”) zijn geen holle frasen, maar worden dagelijks omgezet in acties om de vrijheden waar Kati Piri met plezier gebruik van maakt te vernietigen.
Het is moreel bizar. Iron Dome is een verdedigingssysteem. Geen bommenwerper. Geen offensieve tactiek. Het redt mensenlevens; Joden, Palestijnen, druzen en christenen. Ook wonen er tienduizenden Nederlandse staatsburgers in Israël. Kati Piri verklaart hen en hun families vogelvrij. Geen bescherming, geen afweersysteem, geen recht op veiligheid. Gewoon overgeleverd aan de raketten van Hamas en Hezbollah.

De realiteit is simpel: Israël is niet perfect, en verdient kritiek waar nodig. Maar wie zich opstelt tegen het recht op zelfverdediging, kiest uiteindelijk vóór terreur. Israël staat in de frontlinie tegen dezelfde extremistische ideologieën die ook onze vrijheden bedreigen. Het verdedigt niet alleen zichzelf – maar ook de waarden waar wij in Europa dagelijks van profiteren.

Wie Iron Dome wil opheffen kiest bewust voor chaos, vernietiging en dood. Kati Piri, Frans Timmermans, PvdA/GL en consorten zouden beter moeten weten. Zij zouden voor vrijheid, leven en democratie moeten staan, en niet voor het jihadistische ideaalbeeld van Iran en haar proxies.

The post Israëlische burgers opgeofferd voor een jihadistisch ideaalbeeld first appeared on StandWithUs Nederland.

Bron: Wikimedia Commons

Zelf student zijnde ben ik waanzinnig dankbaar voor het baanbrekende onderwijs dat in Nederland aan wordt geboden: onze universiteiten kennen uitermate intelligente academici die een ware aanwinst vormen voor onze maatschappij in haar geheel. Het belang van academici en docenten voorop geplaatst hebbend, voel ik mij niettemin genoodzaakt te onderstrepen dat vandaag de dag de Nederlandse universiteit langzaam verandert van een kennispaleis in een waar haatpaleis.

Er gaat niets boven … antisemitisme

Om dit te illustreren neem ik als voorbeeld een van de meest internationale en studentikoze steden van Nederland: Groningen. Ongeveer een jaar geleden lag het pleintje voor het Harmoniecomplex van de Rijksuniversiteit Groningen bezaaid met tentjes, campingbedjes en fier in de wind wapperende Palestijnse vlaggen. Terwijl de demonstranten het vrouwelijke boegbeeld van de universiteit – de joodse Aletta Jacobs – in Palestijnse vlaggen wikkelden, werden twee joodse studenten onder luid gejoel en terroristisch gekrijs weggejaagd van hun eigen universiteit. Een maand eerder werd het Academiegebouw van de universiteit ook al beklad met antisemitische leuzen. 

Nu mag het Hamas-vakantiepark inmiddels opgedoekt zijn, nog altijd wordt de Groningse academische wereld geplaagd door terroristisch geneuzel. Zo bestempelen verscheidene instagrampagina’s met grote populariteit onder Groningse studenten, toekomstig burgemeester Roelien Kamminga als een “racistische, genocidale oorlogsstoker”. Reacties onder dit bericht luiden onder andere (vertaald): “onder de cel met haar” en “Holocaust Kamminga”.  Daarnaast infiltreren Hamastudenten met verve protesten die eigenlijk niets te maken zouden moeten hebben met hun Arafatidealen, waaronder het protest tegen de geplande onderwijsbezuinigingen (zie afbeelding onder). Hoewel er heus niet enkel studenten aan de knoppen zitten van dit soort organisaties, is de niettemin brede studentenaanhang van dit haatdragende narratief, zorgelijk. 

Bron: OOG Groningen

Hamas bepaalt, de RUG betaalt

Degene die denkt dat het joden hatende vergif buiten de universiteitsmuren blijft, komt van een koude kermis thuis. Zo werd er zeer recentelijk een heus pro-Palestina benefiet georganiseerd in het cultureel studentencentrum USVA: “dé culturele voorziening van Rijksuniversiteit Groningen” (ipse dixit). Aan dit centrum werd in 2023 maar liefst 92.000 euro aan universiteitsgelden toegekend, hetzelfde bedrag stond begroot voor 2024.

Dit benefiet, nota bene, werd georganiseerd door dezelfde beweging die toekomstig burgemeester Kamminga een “racistische, genocidale oorlogsstoker” noemt, namelijk Groningen for Palestine. Tevens is het deze zelfde organisatie die oproept tot het verstoren van open dagen; een “Israel Apartheid Week” organiseert; oproept tot het boycotten van Israëlische producten; en in haar richtlijnen voor protest benadrukt dat er niet met zionisten mag worden gecommuniceerd. En dat alles terwijl er “directe controle over het studentenbestuur [van de USVA] vanuit de universiteit” bestaat.

Ook werd op 28 maart jl. een “Academisch Panel” georganiseerd in het Harmoniegebouw van de universiteit in samenwerking met leden van de faculteit der Rechtsgeleerdheid. Dit panel, gefaciliteerd door de RUG, had als doel om de “stichting van de Israëlische staat” in een “settler-koloniale context” te plaatsen. 

Zo wordt dus door een van ’s-Lands meest prestigieuze universiteiten een sterk anti-Israël geluid geserveerd, met nog een scheut anti-Joden-retoriek als toetje na. Wellicht dat bij de volgende PLO-camping, de RUG tot inzicht komt.

The post De Universiteit: Een broeinest voor antisemitisme first appeared on StandWithUs Nederland.

Ongenoegen over universitaire ongehoorzaamheid

De universiteiten wensten geen medewerking te verlenen aan een deel van het verzoek. Het betrof het deel dat zich richtte op de “samenwerking, samenwerkingsprojecten en/of correspondentie” met “Nederlandse en internationale organisaties en hun vertegenwoordigers.” Het meewerken aan het verstrekken van informatie over dit soort samenwerkingen stuitte namelijk op verzet binnen de universiteiten. Velen ervoeren dit als een vanuit “religieuze achtergrond” opgelegde onethische eis. Tevens meldde de woordvoerder van de Universiteit Leiden, Caroline van Overbeeke, aan het Leids Universitair Weekblad Mare dat dit gedeelte van het Woo-verzoek “onrust” veroorzaakt en tot “gevoelens van onveiligheid, onrecht en discriminatie” leidt.

De heer Jonkman, directeur van The Rights Forum, ontkende dit recentelijk in zijn interview met Mare en wil via een juridische procedure alsnog navraag doen naar betrokkenheid van universiteiten bij “Israëlische schendingen van de mensenrechten”. Ook zou volgens Jonkman het Woo-verzoek “niets met het jodendom of religie” te maken hebben. Hij eist dat The Rights Forum informatie ontvangt over “de contacten van universiteiten met belangenorganisaties die zich op een of andere manier bezighouden met het Israël-Palestinadebat.” Jonkman is ervan overtuigd dat deze “belangenorganisaties” betrokken zijn geweest bij “de inperking van de vrijheid van meningsuiting en vergadering en ervoor zorgen dat de kant van Palestina te weinig aan bod komt.” Als voorbeeld noemt hij het op 21 maart 2022 door de Universiteit Leiden geannuleerde evenement ‘Apartheid, Racisme en Intersectionaliteit’ dat plaatsvond in het licht van de jaarlijkse Israël Apartheid Week. De Nederlands-Palestijnse Dina Zbeidy werd destijds door de Universiteit Leiden als moderator geweigerd wegens vermeend gebrek aan neutraliteit. Hierbij laat Jonkman onbenoemd dat het evenement toch nog buiten de muren van de Universiteit Leiden plaatsvond en dat daarbij één van de sprekers van Zbeidy alle ruimte kreeg om de Leidse rector Hester Bijl een “useful idiot van Israël” te noemen.

Blind voor antisemitisme in eigen huis

Jonkman volhardt in zijn standpunt dat het Woo-verzoek geen antisemitische elementen zou bevatten. Het verzoek zou zich exclusief richten op relaties tussen de Nederlandse universiteiten en Israël. Hierbij verschuilt hij zich achter de bewering dat de organisatie van The Rights Forum voor veertig procent uit Joden zou bestaan. Ook de groep Nederlandse Academici en Verschillende Studentengroepen in Solidariteit met Palestina meent dat het Woo-verzoek absoluut niet op Joodse organisaties is gericht, maar op Israël en ook zij voelen zich gesteund door “talloze Joodse geleerden” die “hun zorgen hebben geuit over het beleid en de acties van de Israëlische regering en het leger en over de medeplichtigheid van Israëlische universiteiten aan mensenrechtenschendingen”. Het Woo-verzoek zou volgens de academici en studentengroepen bovendien geheel gerechtvaardigd zijn als blijkt dat slechts “één van de instellingen betrokken is bij ernstige mensenrechtenschendingen en oorlogsmisdaden”.

Het percentage Joden dat betrokken zou zijn bij The Rights Forum is irrelevant, net als hoeveel Joodse geleerden aan de universiteiten hun ‘bezorgdheid’ uiten over Israël. De essentie is dat de meerderheid van de Nederlandse academici het Woo-verzoek afkeuren, omdat zij van mening zijn dat het verzoek wel degelijk gericht is op Joden. Zij onderkennen de antisemitische invalshoek van het verzoek waardoor de medewerking aan bepaalde delen van het verzoek wordt geweigerd.

Zo vraagt The Rights Forum informatie op over banden met Federatief Joods Nederland en Centraal Joods Overleg (CJO). Het CJO is het samenwerkingsverband van onder meer het Nederlands-Israëlietisch Kerkgenootschap, Portugees-Israëlietisch Kerkgenootschap en het Nederlands Verbond voor Progressief Jodendom. Drie gemeenschappen die vrijwel geheel georganiseerd Joods Nederland vertegenwoordigen. Door te impliceren dat Federatief Joods Nederland en het CJO betrokken zouden zijn bij “ernstige mensenrechtenschendingen en oorlogsmisdaden”, beschuldigen de indieners van het Woo-verzoek een heel groot deel van de Nederlandse Joden van ondersteuning van misdaden. Daarnaast verlangt The Rights Forum via het Woo-verzoek openheid over banden met Nederlandse en internationale organisaties die gericht zijn op de bestrijding van antisemitisme zoals de Nationaal Coördinator Antisemitismebestrijding, Anti-Defamation League, EU Coordinator on combating antisemitism and fostering Jewish life, International Holocaust Remembrance Alliance (IHRA) en het Simon Wiesenthal Center. Volgens de indieners zouden deze organisaties zich eerder bezighouden met het smoren van kritiek op Israël, in plaats van het beschermen van Joden.

Op deze manier projecteren The Rights Forum en hun academische aanhangers hun aversie tegen Israël via hun Woo-verzoek wel degelijk specifiek op Joden en weigeren zij te erkennen dat dit een onmiskenbare vorm van antisemitisme is. Dit laatste hangt nauw samen met het door hen verwerpen van de geldigheid van de IHRA-definitie van antisemitisme en daarbij behorende uitleg. The Rights Forum en anti-Israël academici, net als zestig NGO’s, bepleiten namelijk dat de IHRA-antisemitismedefinitie het leveren van kritiek op Israël ondermijnt en zij maken continu bezwaar tegen de toepassing van de definitie. Echter de IHRA-antisemitismedefinitie is aangenomen door landen waarin vrijwel de gehele Joodse wereldbevolking leeft en wordt door die landen en de grootste en belangrijkste Joodse organisaties gezien als de primaire werkdefinitie van antisemitisme. Het exclusief uitlichten van Israël en dit land voortdurend demoniseren en stigmatiseren, hetgeen volgens de IHRA-antisemitismedefinitie onder antisemitisme valt, kenmerkt onder andere de zestig NGO’s en The Rights Forum. In dit licht wijst The Rights Forum in hun campagne voor een “rechtvaardige uitkomst van de kwestie-Palestina/Israël,” dan ook altijd enkel Israël als hoofdschuldige aan.

Aangemeten slachtofferrol

The Rights Forum beweert tevens dat er in Nederland onvoldoende mogelijkheden en vrijheden bestaan om kritiek te uiten op Israël: Joodse organisaties en instanties die antisemitisme bestrijden zijn er door “inperking van de vrijheid van meningsuiting en vergadering” volgens hen voor verantwoordelijk dat “de kant van Palestina te weinig aan bod komt.” Een aanname die op drijfzand berust, want onlangs vond er wederom de Israël Apartheid Week plaats en boden veel Nederlandse universiteiten anti-Israël activisten vrijwel zonder enige beperking een podium om hun antisemitisme te ventileren. Op de Rijksuniversiteit Groningen (RUG) werd BDS-Nederland zelfs ruimte toebedeeld voor een workshop “BDS-studentenbeweging organiseren”. Bezoekers met een afwijkende mening waren op deze workshop niet welkom. Net zo had men tijdens de Israël Apartheid Week op de Universiteit Leiden geen oog voor een evenwichtig debat of tegengeluid. Tijdens dit enige pro-Israël evenement moest de Arabisch-Israëlische spreker Yoseph Haddad vanwege haatdragende en agressieve demonstraties voor de deur van de collegezaal onder zware beveiliging via de achterdeur naar buiten worden geëscorteerd.

Het is daarnaast niet verrassend te noemen dat Jonkman in het interview met Mare het door de Universiteit Leiden afgelaste evenement met Dina Zbeidy aanhaalt. Echter het bewust weglaten van belangrijke informatie en context behoort nu eenmaal tot de aangemeten slachtofferrol van The Rights Forum. Zbeidy was in eerste instantie geweigerd door de Universiteit Leiden wegens een vermeend gebrek aan neutraliteit, maar heeft afgelopen maart weer gemodereerd tijdens een apartheidsweekevenement aan diezelfde universiteit.

Dat Zbeidy in 2022 door de Universiteit Leiden als moderator werd afgewezen zal voor velen geen verrassing zijn geweest. Zij is immers een veel geziene spreekster bij anti-Israël campagnes op universiteiten waar zij zonder enige terughoudendheid haar radicale opvattingen verspreidt. Zo beweerde zij tijdens het eerste evenement van de Israël Apartheid Week in Groningen dat er geen twee perspectieven in het conflict zijn en dat “het idee om meerdere perspectieven te horen in het debat, gebruikt wordt om Palestijnse stemmen het zwijgen op te leggen.” Daarnaast zou volgens haar slechts één partij en ideologie schuldig zijn aan alle problematiek: Israël en het zionisme. “Wanneer een Palestijn een Israëliër aanvalt,” wordt dat in Zbeidy’s ogen “veroorzaakt door het zionisme.” In reactie op een vraag uit het publiek over hoe een vreedzame oplossing er uit zou zien, was haar antwoord dat het “niet om vrede gaat, maar om gerechtigheid”. Eerdere vredesonderhandelingen en het falen daarvan zouden tevens niet alleen geheel Israëls schuld zijn, maar ook “door Israël als façade worden gebruikt om de bezetting voort te zetten.”

De pot verwijt de ketel

Nu The Rights Forum fanatiek op zoek is naar banden tussen universiteiten en Joodse/Israëlische organisaties is het misschien mogelijk om stil te staan bij het feit dat diverse leden van The Rights Forum voor de collegezaal staan en zitting nemen in universitaire vergaderingen. Dit geldt onder meer voor André Nollkaemper en Liesbeth Zegveld in hun functie als hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam, Pieter Bekker als hoogleraar in Schotland en Cees Flinterman als honorair hoogleraar aan de Universiteit Utrecht en Maastricht. Zo nam Raad van Advies-lid Marcel Brus (hoogleraar aan de RUG) zijn studenten mee naar de Groningse Israël Apartheid Week afgelopen maand, waar hij als ‘neutrale’ moderator instemmend knikte bij Zbeidy’s radicale opmerkingen. Ook heeft Brus zijn masterstudenten als onderdeel van zijn werkgroepen de opdracht gegeven om met The Rights Forum aan een internationaal rechtsvraagstuk te werken.

Het is daarnaast de hoogste tijd voor The Rights Forum en hun academische aanhangers om hun acties en perceptie van antisemitisme te revalueren. Het is zeer verontrustend dat deze organisatie vrijwel geheel georganiseerd Joods Nederland verdenkt van betrokkenheid bij mensenrechtenissues in Israël en tegelijkertijd de grootste bevechters van antisemitisme beticht van het voornamelijk demoniseren van Israëlcritici. En terwijl anti-Israël evenementen continu de ruimte krijgen op Nederlandse universiteiten, beschuldigt The Rights Forum de meerderheid van georganiseerd Joods Nederland van het inperken van Palestijnse vrijheden. Met deze intimidatiecampagne (het Woo-verzoek en de slachtofferrol in de media) richt The Rights Forum zijn pijlen niet langer exclusief op de enige Joodse staat, maar eveneens op organisaties die het welzijn van Joden buiten Israël beschermen door het bestrijden van antisemitisme.

The post Opinie – Het doel heiligt de middelen: de intimidatiecampagne van The Rights Forum first appeared on StandWithUs Nederland.

Dit is niet de eerste keer dat media de Haredi-Joden neerzetten als de hele Joodse gemeenschap. Feitelijk zijn ze minder dan de helft van de totale Joodse gemeenschap. De media doet ook geen moeite de Haredi-gemeenschap te begrijpen. Liever maken ze gebruik van oude stereotypen en karikaturen. Net als bij het controversiële carnaval van Aalst, waar Joden op stereotiepe wijze werden afgebeeld, is de media meer bezig met de klassieke antisemitische ‘grappen’ over Joden in plaats van kijkers en lezen te laten zien wie de Joden echt zijn. is onze wereld meer gericht op de grap over joden in plaats van op het onderwijs over joden. Dit is cruciaal om haat en antisemitisme te bestrijden en te voorkomen.

Een goed voorbeeld van deze kortzichtige beeldvorming is een recente schets van ‘de Ideale Wereld’ genaamd ‘de Verhulstowitzskibergmannskens’. De schets verhaalt over een sekte Joden en maakt gebruik van antisemitisme om mensen te laten lachen. De schets begint met de beslissing van een gezin om zich tot het jodendom te bekeren. Ze zijn de huidige maatregelen beu en het jodendom zou overtredingen toestaan. Na een bezoek aan een kliniek om zijn voorhuid te laten verwijderen, die toevallig op zijn ooglid wordt geplaatst, keert de man terug naar huis om Kerstmis te vieren met zijn gezin. Bij vragen over Joden die Kerstmis vieren, beschuldigt hij zijn vrouw ervan antisemitisch te zijn.

Een paar scènes later arriveert de bekeerde familie in een hotel waar ze de Champions ‘room worden aanbevolen aangezien Joden’ kampioenen in het breken van maatregelen ‘zijn. De bekeerde familie is vooral enthousiast over het feit dat ze nu fantastische zakenmensen zijn vanwege hun joodse identiteit. Om op typische wijze af te sluiten wordt gezegd dat Joden vooral bezig zijn de schuld af te schuiven naar de Palestijnen.

Deze korte samenvatting laat zien hoe stereotyperingen en antisemitische denkbeelden worden omgezet in grap. Een grap ten koste van Joden. De grap is puur en alleen gericht om mensen even snel te laten lachen zonder zich druk te maken over de vraag hoe dit het beeld over Joden beïnvloed. Europese Joden hebben al lang te maken met negatieve beeldvorming met alle gevolgen van dien. Het is jammer en zorgwekkend dat de makers van dit programma dit probleem niet inzien.

The post Opinie – Belgische media en grappen over Joden first appeared on StandWithUs Nederland.

Ten minste, dat leek tot voor kort zo. Als geboren en getogen Eindhovenaar was het schrikken toen ik hoorde van een grote Palestina demonstratie op het stadhuisplein. In mijn stad? Israël? De Palestijnen? Ik kan me niet herinneren dat dat ooit eerder is gebeurd. Helemaal niet op zo’n centraal punt. En toch was het echt zo.

Toch zal het weinigen echt verrast hebben. Het meest recente conflict tussen Israël en de Palestijnen doet de emoties in Nederland hoog oplopen. Nog nooit heb ik zoveel aandacht voor het conflict op social media gezien. Maar ook heb ik nog nooit zoveel extreme kritiek op Israël gezien. Kritiek is in mijn ogen extreem als er geen feitelijke basis aan ten grondslag ligt maar vooral emotie. Termen als imperialisme, apartheid, en genocide vallen onder die noemer. En die termen werden veelvuldig gedeeld, ook door mensen die ik anders heel hoog heb zitten.

Naar de demonstratie gaan of niet. Ik twijfelde. Emoties brengen ook vaak beledigingen met zich mee. Om die reden probeer ik activisten en demonstraties zo veel mogelijk te mijden, vooral als het conflict weer eens is opgelaaid. Ik kan mijn energie beter gebruiken. Maar niet dit keer. Een Palestina demonstratie in Eindhoven is zo uitzonderlijk dat mijn nieuwsgierigheid het overwon van mijn tegenzin.

Wie Londen-achtige opkomsten in Eindhoven verwacht moet ik toch alvast teleurstellen. In Eindhoven mag je al blij zijn met duizend demonstranten. Bij de Palestina demonstratie waren er een paar honderd. Dat is genoeg om het stadhuisplein grotendeels te vullen, niet genoeg om veel media-aandacht te krijgen. Eigenlijk helemaal niet op het lokale sufferdje na.

Met frisse tegenzin banjerde ik richting de demonstratie. Ook de politie was aanwezig, niet in grote getalen maar ze waren er. Voornamelijk om te letten of de demonstranten zich aan de coronaregels hielden. Uiteraard deden ze dat niet. En uiteraard greep de politie niet in.

De demonstratie leek voor een toevallige voorbijganger weinig bijzonder. Vooral wat boze mannen en vrouwen op een plein. Wie langer een dan paar seconden bleef staan viel toch een paar dingen op. Veruit het grootste gedeelte van de demonstranten leek een afkomst uit het Midden-Oosten te hebben. De vlaggen uit Marokko, Turkije, Tunesië en Egypte waren minstens zo veel aanwezig als die uit Palestina. Een groot deel van de demonstranten kwam bovendien helemaal niet uit Nederland. De Belgische kentekenplaten reden af en aan, opnieuw met inzittenden met een achtergrond voornamelijk uit het Midden-Oosten.

Wat doet hun afkomst ertoe? Het is een feit wat ik normaal niet snel zou benoemen maar nu wel. Waarom? Ten eerste omdat ik er niet omheen kan. Ten tweede omdat het ook het karakter van de demonstratie bepaalde. Het grootste gedeelte van de leuzen was niet in het Nederlands maar in het Arabisch. De liederen die opriepen tot een strijd tegen Israël, tot de vernietiging van Israël, maar ook diep religieuze teksten zweepten een groot deel van het publiek op. Jonge mannen compleet gehuld in Palestijnse kleding werden op de schouders gehesen, aangemoedigd door fanatieke sprekers op het podium. In Amsterdam kwamen teksten voorbij die opriepen tot een kalifaat. Dat zagen we in Eindhoven gelukkig niet. Maar ook hier gingen de Islamitische teksten en leuzen veelvuldig rond. We stonden erbij en keken ernaar, in onze eigen stad.

Het maakte diepe indruk op mij. Waarom? Dat kwam vooral door het fanatisme dat uit de ogen van de deelnemers was af te lezen. Emoties bij dit conflict zijn begrijpelijk, maar ook bij demonstranten die op hun religie na niet of nauwelijks iets met de Palestijnen hebben? Die niet komen demonstreren als hun ouders door de toeslagenaffaire zijn gedupeerd? En rechtvaardigt dit oproepen tot de vernietiging van een andere staat? Het was alsof het conflict zelf even haar weg naar mijn stad had gevonden. Alsof er niks belangrijkers in de wereld is dan dit conflict, niks onrechtvaardiger, niks gruwelijker. Om de hoek zat de rest van Eindhoven ongeïnteresseerd op het terras, op het stadhuisplein werd een oorlog uitgevochten. Nee, dat is moeilijk te begrijpen voor een zondagmiddag in het centrum van Eindhoven.

Om 5 uur was het allemaal weer voorbij. De demonstranten gingen naar huis en Eindhoven werd weer de ongeïnteresseerde stad van weleer. Maar schijn bedriegt. De werkelijkheid is een stuk verontrustender dan we met z’n allen willen toegeven. Ook in Eindhoven.

The post Opinie – Een zondagmiddag Israël in Eindhoven first appeared on StandWithUs Nederland.

Het wordt door velen een historisch verdrag genoemd. Afgelopen 13 augustus zijn de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) en Israël tot een verdrag gekomen. Dat maakte de Amerikaanse President Donald Trump bekend. Deze is vandaag, op 15 september 2020, ondertekend door beide landen in het Witte Huis in de Verenigde Staten in aanwezigheid van de Amerikaanse president Donald Trump, de VAE minister van buitenlandse zaken Abdullah bin Zayad, en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. Hiermee is de VAE het derde Arabische land na Egypte (1979) en Jordanië (1994) dat de diplomatieke banden met Israël normaliseert. 

Het verdrag betekent onder meer dat beide landen ambassades gaan openen maar ook hun economische relaties gaan intensiveren. Israël heeft onder meer beloofd om plannen voor gebiedsuitbreiding op de Westelijke Jordaanoever te bevriezen. Israel Katz, de Israëlische minister van Buitenlandse zaken, kondigde aan dat de VAE en Israël ook militair gaan samenwerken. Beide landen willen samen zo agressie van Iran tegengaan. Militaire samenwerking is niet nieuw, al langer waren er geheime militaire banden tussen beide landen. Dat dit nu openlijk wordt erkend betekent ook dat deze samenwerking kan worden uitgediept. Beide landen willen dus ook economisch samenwerken. De verwachting is dat dit onder meer voor directe vluchten gaat zorgen. De Israëlische luchtvaartmaatschappij El-Al heeft ter ere van het verdrag al een historische eerste vlucht naar de VAE gemaakt. 

Jarenlang vormden de Arabische landen een blok tegen Israël. Diplomatieke betrekkingen waren alleen mogelijk bij de vestiging van een Palestijnse staat. In dat blok lijken nu scheuren te ontstaan. Bahrein kondigde afgelopen week aan om ook de betrekkingen met Israël te normaliseren terwijl landen als Oman, Saoedi-Arabië en Marokko de toenadering prezen. Ook Egypte en Jordanië, die al langer diplomatieke banden hebben met de Joodse staat, prezen het akkoord eveneens. Dit tot grote onvrede van de Palestijnse Autoriteit en Hamas die geschokt reageerden. Niet alle landen in de regio zijn positief. De Turkse president Erdogan dreigde de diplomatieke relatie met de VAE te verbreken en Iran verweet de VAE hypocriet te zijn.

Wat betekent dit akkoord voor de situatie van Israël in het Midden-Oosten? Premier Benjamin Netanyahu hoopt op een “domino-effect” in het Midden-Oosten. Met Bahrein heeft hij al een eerste andere toezegging terwijl er zeer waarschijnlijk directe vluchten naar Marokko komen. Ook landen als Oman, Koeweit, Soedan, en zeer misschien Saoedi-Arabië overwegen dezelfde stap te maken. Tot dusverre zijn deze landen voorzichtig in hun uitspraken.

Het verdrag tussen de VAE en Israël is historische en baanbrekend. De precieze impact is nog ongewis. Toch kunnen we optimistisch zijn. Israël verkeerde jarenlang in een isolement in een grotendeels vijandige regio. De gevaren zijn er nog steeds, toch zijn er nu enkele vrienden bijgekomen.

The post Opinie – Verandering in het Midden-Oosten? first appeared on StandWithUs Nederland.

De maatschappelijke gevolgen zijn ingrijpend. Het terras opgaan, een feestje organiseren, of naar een festival gaan, dat is er allemaal niet meer bij. Maar hoe is dit voor de religieuze gemeenschappen? Gebedsdiensten en samenkomsten zijn belangrijk voor religies overal ter wereld. Veel gemeenschappen namen maatregelen. Zo sprak de Paus voor een leeg Sint Pietersplein, werd het samenkomen voor het vrijdagmiddaggebed in veel islamistische landen verboden, en Israëlische Joden mochten Pesach alleen thuis vieren. Helaas werden de maatregelen niet overal even goed gevolgd. Protestante kerkleiders in Amerika hielden paasdiensten waardoor het virus zich bleef verspreiden. Ook in Nederland bleven kerkdiensten nog lang doorgaan. In Urk en Nunspeet, twee gemeentes met een sterk christelijk karakter, noteerden een relatief hoge infectiegraad.

Ook in orthodoxe gemeenschap in Israël bestaat dit probleem. De Bnei Brak-buurt in Tel Aviv, die voor 95% ultra-orthodox is, werd eind maart het epicentrum van de Israëlische COVID-19-uitbraak. Zo’n 40% van de inwoners zijn mogelijk besmet. Ter vergelijking, op 16 april had Bnei Brak 2200 geïnfecteerden terwijl Jeruzalem, met vier keer zoveel inwoners, 2500 zaken telde. Een overweldigend aantal Israëliërs geeft de orthodoxe gemeenschap de schuld van de omvang van de coronacrisis. Ondanks dat ze slechts 12% van de bevolking uitmaakt, vertegenwoordigt de ultra-orthodoxe gemeenschap ongeveer 55% van de geïnfecteerde patiënten in Israëlische ziekenhuizen. De exacte omvang is niet bekend omdat virustesten nog steeds zeldzaam zijn in de ultra-orthodoxe gemeenschappen. Mede om die reden besloot de Israëlische regering heel Bnei Brak af te sluiten.

Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Waar heeft de ultra-orthodoxe gemeenschap gefaald en waarom greep de overheid pas zo laat in? Welke maatregelen kunnen nu en in de toekomst worden genomen zonder dat de ultra-orthodoxe gemeenschap haar levensstijl radicaal moet omgooien?

Moeizame relatie

De Israëlische regering was al van het begin van de epidemie bang dat ultra-orthodoxe gemeenschappen extra vatbaar zijn voor het virus. In Bnei Brak is niet alleen een hechte religieuze samenleving maar er wonen ook veel ouderen. Bnei Brak heeft 200.000 inwoners en is ook de op één na armste gemeenschap van het land. De verwachting was daarom dat de ultra-orthodoxe Yaakov Litzman, minister van Volksgezondheid, speciale maatregelen zou nemen om de verspreiding van het virus tegen te gaan in deze gemeenschappen. Dat gebeurde nauwelijks. Sterker nog, Litzman stelde dat het coronavirus een Goddelijke straf is voor allerlei zondes. Met Poerim en Pesach in aantocht werden er nauwelijks extra maatregelen genomen. Sociale interacties en religieuze diensten konden nog steeds plaatsvinden. Ook familiebijeenkomsten zoals tijdens de Sjabbat, bruiloften en begrafenissen werden massaal bezocht. Dit soort sociale en religieuze interacties zijn essentieel binnen de ultra-orthodoxe cultuur.

De starre houding van Litzman werd niet gewaardeerd op het ministerie van volksgezondheid. Hoge ambtenaren drongen aan op het sluiten van synagogen en yeshiva’s. Litzman op zijn beurt pleitte er bij premier Netanyahu voor deze open te houden, in ieder geval voor een kleine groep die tijdens de dienst afstand van elkaar zouden bewaren. De publieke verontwaardiging was groot, zeker toen Bnei Brak de brandhaard werd van de epidemie, en de overheid sloot de synagoges alsnog. Kleine groepen buiten de synagoges werden nog steeds toegestaan maar ook deze regels werden meer dan eens overtreden. Frappant genoeg ook door Litzman zelf die meedeed in een groot groepsgebed. Op 2 april testte Litzman zelf positief op het virus.

De ultra-orthodoxe gemeenschap heeft altijd een moeizame relatie gehad met de Israëlische overheid. Jarenlang hebben Israëlische regeringen geprobeerd ultra-orthodoxe Joden in het leger te krijgen. Zij weigeren dit en zeggen dat hun religieuze activiteiten ook in het belang zijn van Israël. Het leger en de politie zijn daarnaast verschillende malen in botsing gekomen met de ultra-orthodoxe gemeenschap tijdens protesten, demonstraties, en andere opstootjes. Overheidsmaatregelen en richtlijnen liggen daarom extra gevoelig in een gemeenschap zoals Bnei Brak. Maar juist Litzman, als lid van een ultra-orthodoxe partij, had daar verandering in kunnen brengen. Dat heeft hij niet gedaan.

De wake-up call

Sinds mid-april volgen ook de inwoners van Bnei Brak de richtlijnen van de overheid. Wat heeft hen hier tot aangezet?

Het leger en de lokale overheid besloten vrachtwagens met megafoons te gebruiken. In het Hebreeuws, Jiddisch en Engels werden de overheidsrichtlijnen door de straten van Bnei Brak geroepen. Het begin was echter moeizaam. Het leger sloot de gemeenschap af en schreef torgenhoge boetes uit voor sociale bijeenkomsten. Dit leidde aanvankelijk tot wantrouwen waarbij soldaten nazi’s werden genoemd. De samenwerking tussen het lokale bestuur en het leger maakte echter geleidelijk plaats voor vertrouwen. Seculiere vrijwilligers en het leger boden civilie hulp door het leveren van voedsel en medicijnen. Ook kwam er extra hulp voor gezinnen in krappe en arme huishoudens.

Het helpen van kwetsbare groepen werd met dank en lof beantwoord. Israëlische soldaten en inwoners van Bnei Brak verklaarden in media dat hun beeld van de ‘ander’ drastisch was veranderd. Wantrouwen maakte plaats voor respect en solidariteit. Ultra-orthodoxe Joden pasten daarop hun activiteiten aan door bijvoorbeeld gezamenlijk te bidden op daken en balkons. Om tijdens de Pesach toch in contact te blijven met familie en vrienden werd technologie verspreid. Ook het blazen van de sjofar nam een belangrijke rol in. Ongeveer 200 besmette inwoners van Bnei Brak werden ondergebracht in een hotel. Familieleden konden via het leger contact met hun onderhouden.

Een moeizaam begin leidde uiteindelijk toch tot een succesvolle aanpak in Bnei Brak. Het aantal nieuwe gevallen in Bnei Brak is sinds het begin van de afsluiting gehalveerd. Het vertrouwen tussen de ultra-orthodoxe inwoners en het Israëlische leger kan bovendien positieve gevolgen hebben voor de toekomst.

The post Opinie – De rampzalige aanpak van het coronavirus in Bnei Brak met een hoopvol vervolg first appeared on StandWithUs Nederland.

De Davidster staat prominent afgebeeld op de Israëlische vlag, maar ook binnen de Joodse cultuur is het een veelgebruikt symbool. Het heeft grote betekenis voor talloze Joden en niet uitsluitend Israël. Lang voor de oprichting van het politieke zionisme en de staat Israël werd de ‘Magen David’, zoals deze ook wel heet, toegepast als versiering op Joodse gebouwen. Het werd ook gebruikt als symbool voor de Kabbala-stroming en als zegel voor tal van Midden-Europese gemeenschappen. Dit hexagram was onder meer aanwezig in synagogen uit de 4e eeuw in Galilea, in middeleeuwse Duitse synagogen en kan al eeuwenlang in Hongaarse en Boheemse Joodse gemeenschappen worden gevonden. Het symbool is wijdverspreid binnen de Joodse gemeenschap en daarom wordt aangenomen dat het om een pseudo-officieel Joods symbool gaat.

The Star of David in the oldest surviving complete copy of the Masoretic text (1008 A.D.)

Desondanks wordt de Davidster steeds vaker gebruikt om een politiek statement te maken. De Davidster stelt volgens activisten niets minder voor dan Israël zelf en is daarom vaak doelwit. Deze onwetendheid heeft tot vele incidenten geleid. De organisatie van een gaypride in de Amerikaanse stad Chicago in 2017, raakte in opspraak nadat ze drie deelnemers hadden geweigerd die regenboogvlaggen met Davidsterren droegen. In een verklaring werd beweerd dat het om imperialistische vlagging zou gaan en dat mensen zich hierdoor onveilig kunnen voelen. Een ander beroemd voorbeeld vond plaats in 2006. Het Internationale Comité van het Rode Kruis weigerde de Magen David Adom (Rode Davidster) te accepteren als symbool van de organisatie in Israël. Het comité stelde dat ‘het embleem’ door één land wordt gebruikt en in tegenspraak is met de principes van universaliteit’. Maar wanneer het logo als een joods symbool wordt geclassificeerd, zou het niet anders zijn dan het veel gebruikte christelijke kruis of de islamitische halvemaan. Deze symbolen werden wel door het Internationale Comité van het Rode Kruis erkent.

Vele anti-Israël afbeeldingen geven sinistere figuren weer begeleid door Davidsterren. Op deze manier moet duidelijk worden gemaakt dat het om Israël gaat. Feitelijk worden alle Joden en Israël hier over dezelfde kam geschoren. De Davidster staat voor meer dan een land maar dit onderscheid wordt niet gemaakt. Antizionisme leidt zo tot indirect antisemitisme. Joden worden bijvoorbeeld steeds vaker op basis van hun religie of etniciteit verantwoordelijk gehouden voor wat Israël doet. Zelfs terreuracties op Joodse doelen worden zo gerechtvaardigd.

Dat veel Joden de Davidster gebruiken versterkt dit beeld. In Nederland is dit niet een minder groot probleem. Veel islamitische migranten komen uit landen waar Israël jarenlang als zondebok werd gebruikt. De staatspropaganda schuwde niet om hiervoor de Davidster te gebruiken. De Davidster, en daarmee het gehele Joodse volk, staan gelijk aan Israël. Het gebrek aan interactie met Joden en hun culturele verenigingen zorgt dat het verschil niet altijd wordt gezien. Deze onwetendheid leidt tot meer antisemitisme.

Na de grensprotesten in Gaza in 2018-2019, en de Israëlische reactie daarop, werd er in veel landen gedemonstreerd. Dit leidde vaak tot geweld waarbij Europese Joden het doelwit waren. In Amsterdam bijvoorbeeld werden verschillende Joodse winkels, herkenbaar aan een Davidster, vernield. De Joodse gemeenschap buiten Israël wordt daardoor steeds meer de anonimiteit in gedrukt. Joodse symbolen zoals de Davidster maar ook mezoeza’s en keppeltjes worden niet meer getoond uit vrees voor geweld.

Het verbergen van je identiteit leidt tot angst en onzekerheid. In een land als Nederland mag dat niet. De Davidster is nu gepolitiseerd maar door middel van onderwijs kan dat probleem verminderen. Als leerlingen al van jongs af aan dat de ster, en daarmee het Joodse volk, los staan van de staat Israël, als er dus meer context wordt gegeven, dan kan dat dergelijk geweld voorkomen. Tot dit gebeurt profiteren vooral antisemieten en zij die de staat Israël omver willen werpen. Door het generaliseren van alle Joden en hun symbolen politiseren zij het debat. Dit leidt wereldwijd tot druk op Joodse gemeenschappen met veel leed als gevolg.

De politisering van de Jodenster is een recent fenomeen dat wordt uitgebuit om tegenstellingen uit te lichten. Deze wrok is gericht op Israël maar heeft ernstige en indirect gevolgen voor Joodse gemeenschappen overal ter wereld. Het moge duidelijk zijn dat dit probleem een onderdeel is van een bredere discussie waarbinnen Joden en hun symbolen worden geassocieerd met de Israëlische staat. Deze ontwikkelingen hoeven niet permanent te zijn en kunnen door middel van educatie worden verholpen.

The post Opinie – De politisering van de Davidster first appeared on StandWithUs Nederland.

In het Yad Vashem in Jeruzalem waren veel politieke leiders uit allerlei landen aanwezig om te herdenken en om te voorkomen dat deze zwarte bladzijde uit de geschiedenis nog een keer wordt herhaald. Niet onnodig in een tijd van Iraanse doodsbedreigingen en groeiend antisemitisme, zou men denken.

Voor veel media was de top echter geen plek om politieke belangen los te laten en te kijken hoe de situatie voor Joden is 75 jaar na dato. Een korte zoekopdracht in Google levert al genoeg materiaal op. Bijvoorbeeld de locatie van het Yad Vashem moet het ontgelden. Zou Israël dan niet te veel invloed hebben op wat antisemitisme is of niet? Zou de Holocaust niet gepolitiseerd worden? We lezen zelfs hoe de focus van het Yad Vashem onderuit wordt gehaald. De herdenkingslocatie zou bekend staan om het misbruiken van de Holocaust voor de politieke belangen van Israël. Alsof dat niet genoeg was lezen we zelfs in het NRC-artikel Holocaustherdenking en Politiek gaan samen in Israël hoe de Holocausttop en herdenking wordt gereduceerd tot een politieke vertoning.

Wie de politieke vooringenomenheid durft los te laten beseft hoe belachelijk dit is. Al jaren wordt in het Yad Vashem in Jeruzalem deze Holocaustherdenking georganiseerd. Dat het het grootste Holocaustmonument en museum in Israël is, zou niet vreemd moeten zijn. Men vindt het immers ook niet vreemd dat het grootste herdenkingsmonument en museum over de Armeense genocide in de hoofdstad van Armenië ligt. Dat het Yad Vashem zowel het herdenken van deze misdaad als ook het voorkomen van een herhaling vandaag de dag centraal stelt, zou evenmin tot discussie moeten leiden. Herdenken is namelijk belangrijk, maar zonder het trekken van een les uit het verleden is herdenken waardeloos.

In een tijd van Iraanse doodsbedreigingen en groeiend antisemitisme zou men zeggen dat het trekken van een les uit het verleden niet overbodig is. Het Iraanse regime heeft over een periode van jaren talloze doodsbedreigingen tegen Israël geuit. Een beetje onderzoek op het internet toont filmpjes van militaire parades waar raketten met het Hebreeuwse opschrift ‘dood aan Israël’ werden getoond en officiële toespraken van de Iraanse politiekleiders die dreigen Tel Aviv en Haifa met de grond gelijk te maken. Het laatste is feitelijk een oproep tot genocide van miljoenen mensen. Hoe kan dat niet actueel zijn tijdens een Holocaustherdenkingsdag en waar antisemitisme toe kan leiden?  Het Iraanse regime heeft het niet alleen bij woorden gehouden. Elke raket die vanuit Gaza op Israël wordt afgevuurd is door Iraanse technologie, steun of financiering gemaakt. Bewegingen als Hezbollah, Hamas en de Islamitische Jihad danken hun budget onder andere aan Iran. Dit benoemen is geen politisering, het is een verontrustende constatering zeker in een tijd van groeiend antisemitisme.

Het is waar, op de Holocaustherdenkingsdag hebben staatshoofden speeches gehouden en het antisemitisme van vandaag de dag gekoppeld aan hun politiek handelen. Maar een effectief beleid, dat ook landen aanpakt die oproepen tot de vernietiging van andere landen, vereist politieke daadkracht. Dit wegwuiven als ‘politisering van de Holocaust’ is niet alleen een gebrek aan empathie en immoreel, maar eigenlijk ook politisering op zichzelf. Het is immers een politiek oordeel om te beweren dat Israël de Holocaust zou misbruiken. Eigenlijk maakt een krant als NRC zichzelf dus schuldig aan waar het Israël van beschuldigt.

Dit laatste aspect laat ook een steeds groter probleem in onze samenleving zien, namelijk dat Holocaustherdenking, antisemitismebestrijding of het benadrukken van het bestaansrecht van Israël als een politieke keuze wordt gezien en niet als een vanzelfsprekendheid. Het is steeds meer salonfähig om te zeggen dat Israël de Holocaust misbruikt om de Palestijnen te onderdrukken. Ongetwijfeld zijn er extreemrechtse figuren die dit doen maar er zijn minstens zoveel extremisten in de Palestijnse gebieden als in Europa die Israëls politiek met de Nazi’s vergelijken, om daarbij het eigen schuldgevoel voor de Tweede Wereldoorlog weg te wuiven. Dit is eigenlijk een politiek oordeel op zichzelf, bedoeld om anti-Israëlisme en antisemitisme te verspreiden.

Het benadrukken van het veilige voortbestaan van het land waar het merendeel van de Joden wereldwijd woont zou geen politieke keuze moeten zijn en kan perfect los staan van iemands politieke mening over een tweestatenoplossing. Het benadrukken van de ernst van groeiend antisemitisme zou evenmin los moeten staan van iemands mening over Israël en de Arabische buurvolkeren. Wanneer zelfs kwaliteitsmedia meedoen met het reduceren van de Holocaustherdenking tot een pro-Netanyahu vertoning moet men gealarmeerd zijn. Juist om deze reden is de herdenkingsdag en de link met het heden noodzakelijker dan ooit.

The post Opinie – Hoe de media de Holocaustherdenking politiseert first appeared on StandWithUs Nederland.

Wat betekenen pinkwashing en sunwashing precies? Pinkwashing, om maar mee te beginnen, is het promoten van LHBTQ-rechten om zo andere misstanden in de samenleving te verdoezelen.

“Israël is trots op zijn multiculturele en inclusieve samenleving”

LHBTQ’ers komen uitgebreid in beeld, van de wereldberoemde transsexueel Dana International (winnares van het songfestival in 1998) tot een homoseksuele presentator en zoenende koppeltjes. Maar is dat niet bijna elk songfestival het geval? Komen er niet altijd LHBTQ’ers uitgebreid in beeld omdat een groot deel van deze groep het songfestival een warm hart toedraagt? Had Israël LHBTQ’ers dan moeten negeren? Dat zou tot heel andere beschuldigingen hebben geleid. Los daarvan, Israël is trots op zijn multiculturele en inclusieve samenleving. Tel-Aviv, waar het Eurovisie songfestival wordt gehouden, is één van de meest LHBTQ vriendelijke steden ter wereld. Pinkwashing? Een vreemde beschuldiging.

Sunwashing dan. Het in beeld brengen van mooie landschappen, stranden en vrolijke mensen om zo, opnieuw, misstanden in een land te verdoezelen.

Maar eigenlijk geldt hier hetzelfde argument. Maken organiserende landen niet altijd reclame voor zichzelf? Volgend jaar moeten we maar in de gaten houden of Deckwitz een venijnig commentaar schrijft als Nederland, in geval van winst, niet uitgebreid stilstaat bij de Molukse treinkaping en Zwarte Piet. Ik vermoed dat dit niet het geval gaat zijn.

“Vooringenomenheid is niet de basis om zo’n discussie mee te beginnen.”

Ten slotte nog een opmerking over een Palestijns dorp dat op de plek zou staan waar het songfestival wordt gehouden. Dit is echter onderdeel van een grotere discussie over Israël. Het is altijd treurig als mensen hun huis achter moeten laten of op de vlucht slaan, maar los van de vraag of daar in dit geval sprake van was, is dat waar het hier echt om gaat? Partijen staan al jarenlang tegenover elkaar over de vraag of er in 1948 sprake was van verdrijving of een vrijwillige strategische vlucht. Of was de vluchtelingenstroom simpelweg een gevolg van wat er in bijna elk conflict gebeurt? Haar standpunt is duidelijk maar die discussie gaat echt niet over alleen deze locatie. Dan had het ook niet uitgemaakt waar het festival werd gehouden. Critici als Deckwitz hadden ongeacht altijd wel deze stok gebruikt om Israël mee te slaan. Zulke vooringenomenheid is niet de basis om zo’n discussie mee te beginnen.

“Figuren zoals Dana International, Lucy Ayoub en Assi Azar worden niet gebruikt om Israël in een mooi daglicht te stellen, zij ZIJN Israël. “

Kortom, Israël gedraagt zich ten aanzien van het songfestival niet anders dan andere landen. Sunwashing en pinkwashing zijn loze kreten. Figuren zoals Dana International, Lucy Ayoub (de Arabische presentatrice van het Eurovisie) en Assi Azar worden niet gebruikt om Israël in een mooi daglicht te stellen, zij ZIJN Israël. De kritiek gaat niet om de organisatie maar om de organisator. Dat stond voor Deckwitz bij voorbaat al vast, ongeacht hoe Israël de organisatie had ingevuld. We kunnen dus zonder schuldgevoel genieten van deze editie van het songfestival en het prachtige land dat als decor en organisator dient.

The post Opinie – Pinkwashing, sunwashing en het Eurovisie Songfestival first appeared on StandWithUs Nederland.